پیر محمد کاروان

 

غزل

اننګي یې دومره سره په څه سبب دي
عجیبه ده جنتونه په غضب دي

ښکلي مخ ته خامخا سترګې وراوړي
بوراګان خو د ګلونو په مذهب دي

د ریا زاهدان سپي د دوزخونو
شاعران خو شاګردان د ښکلي رب دي

وې یې سترګې مې دریاب دي درومه وړي دې
ما ویل نه ځم عادتونه مې د کب دي

ستا باڼه مې د زړه جیب کې وهي ګوتې
لکه شوخ ماشومان څومره بې ادب دي‎‎

 

غزل

د شپې چوپیا د دیوالي ګړۍ ټک ټک ماتوي
او که زرګر غمی د عمر په څټک ماتوي

ستا پر تنکیو پښو مین دې ته خبر هم نه یې
چې په تڼاکو لاسو کاڼي د سرک ماتوي

ښایي د ښکلو تور باڼه دي له الماسو راشنه
سپینې هندارې چې د زړونو په سترګک ماتوي

داسې سیلۍ له ستوني ونیسئ چې ګام وانخلي
څلور ګلونه چې په هر یوه څپک ماتوي

مسته غزاله د غزل ، د بیابان کاروانه
کړه راپیدا چې د نقاد زمری شک ماتوي

 

غزل

ستا د تورو سترګو څنګ ته رالویدلی
غرنی نظر مې جنګ ته رالویدلی

لپې لپې د لفظونو مې ترې ډکې
د شپیلۍ غږ و ګړنګ ته رالویدلی

د تندي خال مې په ژبه ترینه واخیست
بختور مې د زړه زنګ ته رالویدلی

سره لمبه ، سپینې جامې ، ما به اوبه کړي
لمر ، د واورو ډک سالنګ ته رالویدلی

ما په خوب لیده چې پروت یې و په پښو کې
د پاچا سر و ملنګ ته رالویدلی

له کاروان غریب نه سر د غزل ورک دی
ستا د شنو بنګړیو شرنګ ته رالویدلی